Turcja

W Turcji od wieków ścierały się i przeplatały tradycje Wschodu i Zachodu. Indoeuropejski lud Hetytów władał Azją Mniejszą w drugim tysiącleciu przed naszą erą. Potrafili oni kuć żelazo, a także stworzyli system rządów oraz prawo. Duże metropolie pojawiły się po drugim wieku przed naszą erą, w czasach kiedy wybrzeże stało się politycznym i handlowym centrum rzymskiej prowincji Azji Mniejszej. Po powstaniu stolicy wschodniego imperium rzymskiego w Bizancjum, które później przybrało nazwę Konstantynopola, Azja Mniejsza stała się głównym ośrodkiem kultury w basenie Morza Śródziemnego. Imperium rozrosło się wówczas od Bałkanów poprzez Grecję do Lewantu i Egiptu. Od X do XIV w. krajem rządzili Seldżucy.
Turcy osmańscy, którzy sprawowali władzę nad krajem (i niektórymi rejonami wschodniej części basenu Morza Sródziemnego) od początku XV w. do końca I wojny światowej, stworzyli jedno z największych imperiów na świecie. Panowanie Sulejmana Wielkiego w latach 1520-1566 było okresem świetności państwa, po którym nastąpiły czasy korupcji. XX-wieczna Turcja zawdzięcza swoje istnienie Mustafie Kemal Paszy (Ataturkowi), który wygnał obce armie. Mustafa Kemal rozumiał rozwój państwa jako przejęcie zachodnich wzorców i dlatego obalił kalifat osmański, wprowadził łaciński alfabet, zakazał sądów muzułmańskich i zaprowadził rządy na podobieństwo wzorców demokratycznych. Przez jakiś czas kazał nawet muezzinom (wzywającym z minaretów na modlitwy) spiewać we współczesnym języku tureckim chociaż jak twierdził Mahomet, Koran jest doskonały, niezmienny i nieprzetłumaczalny.


Autokratyczne reformy Mustafy Kemala Paszy któremu w 1934 r nadano tytuł Ataturka (Ojca Turków), nie mogły pójść dalej. Poza Stambułem i kilkoma większymi miastami nadal przeważały tradycje islamskie. W końcu lat 70., kiedy w Stambule wybuchły uliczne walki, demokracja zaczęła się załamywać. Wybory 1993 r. wygrała centrowa partia Turguta Ozala, który zmarł w 1993 r. Po jego śmierci po raz pierwszy premierem Turcji została kobieta – Tansu Ciller. Wiosną 1994 r. postanowiła ona rozwiązać problem terroryzmu kurdyjskiego za pomocą armii. W konsekwencji wojsko zaczęło równać z ziemią wioski, których mieszkańcy byli podejrzani o działalność terrorystyczna a tysiace wieśniaków kurdyjskich uciekło do miast. W czasie „zimnej wojny” Turcja była ważnym sprzymierzeńcem Stanów Zjednoczonych, jednak jej obecna rola nie jest jasno sprecyzowana. Na początku 1995 r. przyjęto Turcję do Europejskiej Unii Walutowej pod warunkiem, że parlament do października ustali wiele nowych praw i dokona zmian starych jednak do dziś tego nie zrobiono. W tym czasie Turcja zaczęła szukać nowych możliwości ekonomicznych na wschodzie, w dawnych republikach radzieckich. W czerwcu 1996 r. Tansu Ciller stworzyła rząd koalicyjny z Necmettinem Erbakanem, przywódcą islamskich fundamentalistów z Partii Sprawiedliwości, aby zdusić śledztwo dotyczące jej nadużyć w wykorzystaniu funduszy rządowych. Nie wiadomo, jakie będą konsekwencje przywództwa fundamentalistów islamskich w Turcji, ale wiele krajów zachodnich, w tym Izrael (jedyny sprzymierzeniec Turcji na Bliskim Wschodzie), ma poważne obawy. Ostatni zwrot w polityce państwowej jest reakcją na rosnący rozłam między bogatą a biedną częścią społeczeństwa. Mimo że niektóre atrakcje turystyczne uległy komercjalizacji, Turcja stanowi nadal idealny kraj na tanie wakacje, przynajmniej dla mężczyzn. Tradycyjnie, choć nieoficjalnie, kobiety mają niższy status społeczny, stąd kobiety podróżujące same mogą znaleźć się w kłopotliwym, a nawet niebezpiecznym położeniu.