16 Maj Brak komentarzy admin Polska , , , , , ,

Puszcza Bukowa nie jest na całym obszarze lasem jednorodnym. Obok czystych buczyn występują miejscami partie ze znaczną domieszką jodły i jawora. Potężne pnie buków, jodeł i jaworów, porośnięte zwartym kożuchem epifitów, miejscami trudne do przebycia zwały próchniejących pni i wykrotów, wraz ze stromymi, obfitującymi w źródliska zboczami, nadają temu kompleksowi leśnemu pierwotny, puszczański charakter. Pospolite są typowe rośliny lasów bukowych, żywce, żywokost sercowaty, szczyr trwały. W warstwie mchów obok pospolitego płonnika (Polytrichum attenuatum) i rozpowszechnionego żurawca Catharinea unaulata rośnie licznie żurawiec C. Hausknechtii – gatunek poza Bieszczadami znany w Polsce tylko z nielicznych stanowisk. Powyżej 1000 m duże powierzchnie zajmują lasy bukowo-jaworowe, w których masowo rośnie trawa prosownica rozpierzchła. W dolinie Moczarnego stosunkowo częste są rośliny wschodniokarpackie, m.in. wilczomlecz karpacki, ostrożeń wschodniokarpacki, tojad wiechowaty. Obserwujemy tu też rzadko spotykane bogactwo mchów, śluzowców, porostów i grzybów. Szereg gatunków mchów, np. moczara (Hygrohypnum alpinum), ma tu jedyne znane dotąd stanowiska w obrębie całego łuku Karpat. W rejonie Paprotnej i Rabiej Skały, opadającej ku południowi stromym urwiskiem, mają swe mateczniki niedźwiedzie. Nad szczytami krążą często myszołowy, orliki, rzadziej zaś nawołujące trzmielojady. Na wilgotnej ziemi w dzikiej dolinie Beskidnika napotkać można tropy rysia. W kałużach i wypełnionych wodą koleinach całej doliny Górnej Solinki spotyka się wiosną i latem traszki górskie i karpackie oraz kumaki górskie. Do Puszczy Bukowej proponuje się też wygodną trasę (5b) prowadzącą od miejscowości Smerek w górę potoku o tej samej nazwie aż po pasmo graniczne ze szczytami Płaszej, Dziurkowca itd.

 


Wycieczkę na Wielką Rawkę (1303 m) przez Dział i Małą Rawkę rozpoczynamy z przystanku PKS w Wetlinie, idąc za znakami żółtymi (6a), albo też z Ustrzyk Górnych przez dolinę Rzeczycy za znakami niebieskimi (6b). Na północnych zboczach Wielkiej i Małej Rawki obserwować można zbliżoną do naturalnej górną granicę lasu, która przebiega tu na wysokości 1250 m. Tworzą ją pokręcone, 2-3 m wysokie zarośla bukowe, wśród których rosną: borówka czarna, kosmatka olbrzymia, podbiałek alpejski. Na połoninach Wielkiej Rawki występuje m.in. widłak alpejski i stadka charakterystycznych dla tego piętra siwarników, rozwijają się też zarośla olszy kosej, a wśród nich rośnie rzadka czeremcha skalna.
Trasa ze Stuposian w górę Sanu (7), początkowo nowo wybudowaną szosą, a potem rozjeżdżoną drogą na Jeleniowate, Muczne do Tarnawy i Bukowca, wiedzie do najbardziej odludnego i pod wieloma względami odrębnego zakątka Bieszczadów. Skupia się tu większość torfowisk wysokich, w tym jedno porośnięte sosną. Do tego obszaru ograniczone są wyłącznie niemal bory świerkowo-jodłowe; nierzadkie są bagienne olszynki. Jest to ważna ostoja zwierzyny, o której mówiliśmy przy okazji wędrówki granią Bukowego Berda.
Idąc wzdłuż Nasiczniańskiego Potoku (trasa 8) z Berehów Górnych do Dwernika zapoznajemy się z przełomem tej rzeczki i nadrzecznymi olszynkami. W dolinie ma swe ulubione stanowiska bocian czarny. Na odcinkach zalesionych zerwie się czasem ociężały jarząbek.


Bardzo interesujące jest też przejście od Smolnika w dół doliną Sanu (trasa 9). O bliskości pogórza świadczą pojedyncze dęby w okolicach Chmiela, lipy i niewielkie laski grabowe. Jesienią obficie obradzają tu leszczyny i pięknie barwią się liście trzmieliny zwyczajnej. Malowniczy jest odcinek od Sękowca po Rajskie, szczególnie zaś przełom Sanu pomiędzy Tołstą a Otrytem. Na stokach na wpół zarosłych wzgórz obserwuje się często gąsiorki oraz nakłute na ciernie ich ofiary, przeważnie trzmiele i rozmaite chrząszcze. Tutaj też poluje na drobne gryzonie rzadka dzierzba — srokosz. Nad zarosłymi olszą szarą zboczami i meandrującym Sanem, u stóp lesistego Otrytu, krąży często para orłów przednich, a czasem i orlików. Wzdłuż brzegów ciągną się naturalne olszynki nadrzeczne z zakwitającą wiosną śnieżycą. Po obu brzegach rzeki rozciągają się obszary łowieckie jelenia karpackiego. W wodach Sanu zakwita wywłócznik kłosowy i przemykają pstrągi. Bogata jest też fauna nadwodna, reprezentowana przez pliszki górskie i siwe, zimorodki i pluszcze. Na blokach skalnych pozostawia niekiedy ślady swej obecności polująca nocą wydra. W nadbrzeżnych skarpach wygrzebują nory i zakładają w nich gniazda jaskółki brzegówki. W drodze przez łąki towarzyszy nam śpiew drobnych, pospolitych tu ptaków, m.in. pokląskwy, oraz, rytmiczne głosy przepiórek. W Krywem mijamy zarośnięte ruiny budynków z bogatą kolonią węża Eskulapa. Wędrując wzdłuż brzegów Sanu poprzez laski olszowe z bujną roślinnością zielną, napotykamy stalowoniebieskie motyle — mieniaki tęczowce. Na wysokości Tołstej San przedziera się na północ wąskim, malowniczym przełomem; jego brzegi mają tu w części charakter urwisk skalnych. Znajdują w nich schronienie wszystkie krajowe gatunki węży oraz jaszczurki: zwinka i padalec.
Wycieczka z Kalnicy do Zawoja (trasa 10), wzdłuż rzeczki Wetliny, to okazja, by poznać bujną roślinność towarzyszącą rzece, obrywy nad potokami z fotogenicznym parzydłem leśnym, spotkać pliszki, pluszcze, liczne zaskrońce i rzadsze gniewosze. W wodach brodzą czarne bociany, przemykają pstrągi, nad szczytami krążą czasami orły przednie i orliki. Koło Zawoja leży teren hodowlany i łowiecki jelenia karpackiego.