8 Sie Brak komentarzy admin Polska , ,

 

Między Borkiem a Opatkowicami rozłożone jest osiedle Kliny. Składa się z domków typu jednorodzinnego, otoczonych ogródkami. Budowę osiedla rozpoczęto w 1954 r. Od zachodu przylega ono do fortu poaustriackiego, należącego do III pierścienia „twierdzy Kraków”. W forcie mieści się obecnie Wytwórnia Albuminy (rodzaj białka) Państwowego Przedsiębiorstwa Przemysłu Paszowego „Bakulit” w Krakowie.
Fabryka sody. Krakowskie Zakłady Sodowe zostały założone w 1901 r. przez firmę B. i W. Liban jako fabryka sody. Nieco później fabrykę przekształcono w spółkę akcyjną, prowadzoną przez belgijskie towarzystwo „Solvay”. Produkowała ona sodę amoniakalną według doskonałej ówcześnie metody Ernesta Solvaya, belgijskiego chemika i przemysłowca.
W zakładach wytwarza się obecnie wiele artykułów, zarówno na rynek wewnętrzny, jak i na eksport, w tym: sodę amoniakalną, krystaliczną, czyszczoną, żrącą (kaustyczną), szlamowaną, salmiak i wiele innych, w ilości wystarczającej na załadowanie jednego składu pociągu w ciągu dnia. Soda w różnych postaciach jest produktem wyjściowym dla wielu wyrobów w przemyśle szklarskim, mydlarskim, papierniczym, farbiarskim, włókienniczym (sztuczne włókno), naftowym itd. Uciążliwym problemem dla miasta są odpady produkcyjne zakładów, gromadzone w tzw. „białych morzach”, zajmujących obszar około 50 ha. Od 1965 r. problem ten jest rozwiązywany przez bieżące wykorzystywanie odpadów do produkcji wapna nawozowego, chlorku wapnia (odśnieżanie ulic) itp. Natomiast istniejące wcześniej „białe morzą” mają zostać zalesione.
Podstawowym surowcem dla zakładów jest wapień (dostarczany z Krzemionek Zakrzówskich) oraz sól, która w postaci solanki sprowadzana jest z Barycza.

Pomnik Stalag 369

Pomnik Stalag 369

Stalag 369. W latach 1942-44 na tzw. Piaskach (w kierunku Kobierzyna) istniał hitlerowski obóz karny (Stalag 369) dla około 6000 jeńców wojennych: holenderskich, belgijskich i francuskich. W obozie tym przez cały czas jego istnienia przebywało łącznie około 17 000 jeńców. Prochy tych, którzy zmarli z głodu i z powodu złych warunków bytowania, po wojnie ekshumowano i przewieziono do Francji. W dniu 3. VIII. 1966 r. na miejscu obozu, u wylotu ul. Żywieckiej do ul. Zawiłej, postawiono głaz pamiątkowy. W 1974 r. głaz ten zrekonstruowano, a jego otoczenie uporządkowano.
Osobliwości Borku. Naprzeciw kościoła z 1936 r. o ciekawej architekturze, znajduje się obszerny, zabytkowy park, w którym rośnie dużo botanicznych osobliwości: kanadyjskie topole, olbrzymie klony, buki czerwone, magnolie, azalie, limba, tulipanowiec i inne. W ich otoczeniu wznosi się klasycystyczny dwór-pałacyk z kolumnowym portykiem i łamanym dachem, w którym mieści się Instytut Hodowli i Aklimatyzacji Roślin. Dwór pochodzi z około połowy XIX w.

SWOSZOWICE
Pochodzenie swoszowickiej siarki. Siarka towarzyszy zwykle złożom solnym i gipsowym, które powstały w czasie zalewu trzeciorzędowego morza mioceńskiego (około 20 milionów lat temu). Okolice Swoszowic tworzyły wówczas płytką zatokę morską, w której z wody wytrącał się m.in. gips (siarczan wapnia) i baryt (siarczan baru). Krążąca pod ziemią woda wyługowała z gipsu siarkę, z tej przyczyny pojawia się ona w Swoszowicach poniżej gipsu, w postaci nasiąkniętych nią margli, albo też w stanie rodzimym w gniazdach. W Swoszowicach wyróżnia się trzy poziomy górnicze: gipsowy, średni z siarką i „Rudolfa” na głębokości około 120 m, gdzie siarka występuje w ławicach. Zawartość siarki w pokładach swoszowickich jest stosunkowo niska i wynosi około 14%.

Swoszowice

Swoszowice

„Siarczana” przeszłość Swoszowic. Dzieje Swoszowic nierozerwalnie splotły się z siarką i źródłami siarczanymi, posiadającymi własności lecznicze. Pierwsza wzmianka o wsi występuje w dokumentach z 1362 r., ale siarkę odkryto tu dopiero w 1422 r., w okresie, kiedy broń palna na dobre zaczęła wchodzić w użycie, a siarka stanowiła nader cenny surowiec do wyrobu prochu strzelniczego. Odkrywcą siarki był górnik, niejaki Krystyn. Siarką zainteresowali się krakowscy mieszczanie, którzy mieli w kopalniach wysokie udziały, a w szczególności Marcin Chmiel i Adam Szoic. Pretensje do kopalni rościł sobie również klasztor Bożego Ciała w Krakowie, do którego Swoszowice należały. Od 1488 r. kopalnie siarki posiadał Paweł Szwarc (Czarny), a następnie jego syn Stanisław, który w 1526 r. sprzedał je Zaifret-Betmanom, a ci z kolei w 1594 r. — Melchowi Wołodkowiczowi. Właściciele kopalni toczyli spory z królami, którzy posiadali tzw. regale, to jest wyłączne prawo do wszelkich bogactw kopalnych. Prawa tego w odniesieniu do woszowickiej siarki r. zrzekł się dopiero w 1598 król Zygmunt III Waza.