8 Sie Brak komentarzy admin Polska , ,

Zaraz za potokiem pniemy się po stromym stoku wzgórza, zachodnim skrajem rozległego lasu liściastego. Na grzbiecie tego wzgórza łączymy się z zielonym Szlakiem Solnym. Obydwa szlaki wspólnie biegną do okazałej lipy przy poprzecznej drodze. Od niej w prawo (pd.) — do drogi Zbydniowice Siercza, z której rozpościera się piękny widok na Beskid Średni, Wyspowy, a przy dobrej widoczności nawet na Tatry. Na początku Sierczy szlaki rozchodzą się. My idziemy nadal w górę wygodną drogą ku centrum Sierczy. Dwór i park okrążamy główną drogą z lewej (pn.) strony. Roztacza się z niej piękny widok na położoną w głębokiej kotlinie Wieliczkę. Ku północy, poza wzgórzem Kaim, rozciąga się nizina nadwiślańska, za którą horyzont spowity jest czarną chmurą dymów, unoszących się z kombinatu metalurgicznego im. Lenina w Nowej Hucie. Nizina nadwiślańska zamknięta jest od wschodu czarną smugą Puszczy Niepołomickiej. Okrążywszy park podworski w Sierczy, szlak skręca w lewo (wsch.) na boczną dróżkę, tworzącą żywopłotową alejkę i łączy się z drogą grzbietową (ul. Rożnowska). W miejscu w którym droga ta skręca ostro w prawo, szlak wchodzi na boczną ścieżkę w lewo (pn.) i poza boiskiem sportowym, a następnie obok kamieniołomu, osiąga drogę Wieliczka – Koźmice – Dziekanowice (ul. Dobczycka). Idziemy nią w prawo (pd. zach.) do skrzyżowania kilku dróg w Rożnowej. Dążymy ukośnie w lewo (pd. wsch.), wciąż lekko w górę, wśród luźno rozrzuconych budynków Mietniowa. Po około 1 km, od strony Wieliczki dołącza czarny Szlak Pogórski, i obydwa wspólnie dochodzą do niebieskiego Szlaku Okrężnego wokół Krakowa (odcinek południowy) w Chorągwicy.
Trasy boczne
1. Do Lusiny (2 km). Odchodzimy drogą w prawo (pd.) od Szlaku Siarczanego (około 300 m poza zakładem kąpielowym w Swoszowicach). Przypuszcza się, że wieś ta (w 1973 r. jej część północna przyłączona została do Krakowa) nazywała się pierwotnie Lasina — od położenia w lasach. Drewniano-murowany dwór w Lusinie powstał w 1688 r., przebudowany i powiększony został na początku XIX w. w stylu klasycystycznym. W jego otoczeniu rośnie kilka okazałych dębów, stanowiących zaledwie resztki większego niegdyś parku. W budynkach podworskich mieści się magazyn rolniczej spółdzielni produkcyjnej z Libertowa, zajmującej się przetwórstwem warzyw. We wrześniu 1944 r. w piwnicy miejscowej szkoły podstawowej mieściła się tajna drukarnia Konspiracyjnych Wojskowych Zakładów Wydawniczych Armii Krajowej, przeniesiona tu po spaleniu poprzedniego pomieszczenia w Kosocicach, a następnie umieszczona w pobliskich Wrząsowicach. W Lusinie bije źródło leczniczej wody siarczkowo-solankowej, (zwane przez ludność „Pachnącym Źródłem”) która ma być wykorzystana dla potrzeb rozbudowującego się uzdrowiska w Swoszowicach. Dawniej znajdował się też w Lusinie szyb swoszowickiej kopalni siarki.

2. Do Kurdwanowa (1 km). Dojście do Kurdwanowa prowadzi z centrum Swoszowic drogą na północ. Na przełomie XIV i XV w. wieś należała do żeńskiego oddziału szpitala św. Ducha w Krakowie, a od 1425 r. stanowiła uposażenie Duchaków. W 1941 r. weszła w skład Krakowa. W latach 1954-55 na zachodnim krańcu wsi odkryto rozwiniętą osadę z okresu rzymskiego, istniejącą do III w. n. e. Mieszkańcy tej osady trudnili się m.in. wytopem żelaza (znaleziono duże ilości żużla) i, być może, wyrobem ceramiki do warzenia soli. Wśród geologów Kurdwanów znany jest z najdalej na południe wysuniętych odkrywek jurajskiego wapienia, z którego zbudowana jest Wyżyna Krakowska.
3. Do Wróblowic (1 km). Dojście do Wróblowic prowadzi od miejsca, w którym Szlak Siarczany poza Swoszowicami osiąga drogę, prowadzącą do Wieliczki. Trasa prowadzi dróżką po wschodniej stronie fortu poaustriackiego we Wróblowicach, należącego do III pierścienia dawnej „twierdzy Kraków”. Z dawnego zespołu dworskiego do dziś zachował się, zrujnowany obecnie, murowano-drewniany spichlerz z pierwszej połowy XIX w. Kościół pochodzi z 1889 r., a drewniana dzwonnica obok — z XVIII w. Cmentarz posiada zadrzewienie o oryginalnym układzie i o charakterze zabytkowym; zaprojektowany został przez inż. leśnika, Henryka Nidjola w 1940 r.: 60 kolumnowych żywotników Rosenthala (tuje), 8 topól włoskich i 4 wierzby płaczące; całość tworzy czworobok i 4 aleje.

Opis monograficzny szlaku
BOREK FAŁĘCKI
Ogólna charakterystyka. Przed wybudowaniem linii kolejowej stanowił Borek miejsce wytchnienia dla podróżnych, jadących chłopskimi furmankami do i z Zakopanego. Od 1941 r. wszedł w skład Krakowa.
Między ul. Zakopiańską a Kobierzynem ciągną się niewielkie obszary piaszczyste. Są to szczątki dość rozległej jeszcze pod koniec XIX w. „pustyńki”. Przeciętna jej szerokość wynosiła ponad 1 km, a powierzchnia — około 4 km2. Dziś ją albo zabudowano, albo też przystosowano na pastwiska, lub zalesiono. Częściowych zalesień dokonano tuż przed II wojną światową. W latach 1953-54 Zarząd Zieleni Miejskiej uzupełnił je na powierzchni 15 ha. Obecnie zespół parkowo-leśny w Borku Fałęckim obejmuje około 40 ha. Przed wojną na północnym krańcu obszaru leśnego rozpoczęto budowę osiedla mieszkaniowego dla pracowników „Solvaya”; po 1953 r. zostało ono znacznie rozbudowane. W lipcu 1965 r. na wschodnim skraju osiedla oddany został do użytku „kombinat” rekreacyjno-sportowy: basen kąpielowy, brodzik dla dzieci, plaże, szatnie oraz boiska sportowe. W siedem lat później na przyległym terenie uruchomiono: hotel turystyczny „Krakowianka” na 100 miejsc noclegowych, kilka domków kempingowych, pole biwakowe oraz bar-kawiarnie.