8 Sie Brak komentarzy admin Polska , ,

Charakterystyka szlaku. Podobnych obiektów krajoznawczych, jakie znajdują się przy tym szlaku, nie spotkamy na żadnej innej trasie turystycznej w Polsce: wody mineralne Swoszowic pod względem zawartości siarki zajmują czwarte miejsce w Europie i piąte w świecie, a pod względem składu chemicznego ustępują tylko źródłom francuskim i węgierskim. W Swoszowicach odnaleźć też można liczne ślady hałd i wyrobisk po istniejących tu od XV do XIX w. kopalniach siarki.
Trasa szlaku. Borek Fałęcki (pętla tramwajowa), ulice: Zakopiańska, Jugowicka, Siarczana, Kąpielowa; i dalej : Swoszowice, Rajsko, Soboniowice (osiedla wiejskie Krakowa), Krzynica, Siercza, Rożnowa, Mietniów, Chorągwica; stąd (w skrócie) : Biskupice, Łazany, Wiatowice, Cichawa, Chełm, Pogwizdów, Nowy Wiśnicz.

Ogólny opis szlaku. Szlak rozpoczyna się przy pętli tramwajowej w Borku Fałęckim. Za nami widoczne są zabudowania Krakowskich Zakładów Sodowych. Ul. Zakopiańską idziemy około 500 m na szczyt Borkowskiej Góry (skrzyżowanie dróg do Skawiny i Rżąki). Na południowo-zachodnim narożniku ulic wznosi się dawny dwór, otoczony obszernym parkiem. Obok kościoła schodzimy w lewo (wsch.) drogą w kierunku osiedla Jugowice (powstało jako osada służebna, której mieszkańcy zajmowali się wyrabianiem jarzm – jig i drewnianych bron; przyłączone do Krakowa w 1941 r.).

Po około 300 m skręcamy w prawo (pd.) w ul. Siarczaną, przy której powstaje kolonia domków jednorodzinnych, a następnie w ul. Kąpielową (wsch.). Wiedzie ona w poprzek szerokiej, podmokłej doliny Wilgi. Przed parkiem zdrojowym w Swoszowicach skręcamy ukośnie w prawo na niezbyt wyraźną dróżkę, która wśród opłotków (z lewej strony w głębi – budynek sanatoryjny „Słońce”) doprowadza nas do obudowanego źródła wady siarczanej „Główny”. Nieco dalej znajdują się łazienki, otoczone starym i zabytkowym parkiem. Przechodzimy kilkakrotnie z drogi na drogę, cały czas ogólnie dążąc w kierunku wschodnim (trasa boczna 1 do Lusiny) oraz ścieżynką, przecinającą podmokłą dolinkę. Ścieżka biegnie u stóp stromego wzgórza, stanowiącego dawną hałdę, leżącą w pobliżu dawnej kopalni siarki. Znowu przechodząc z drogi na drogę, osiągamy wiejską drogę, która prowadzi w pobliże murowanego. dworku „Siarczana Góra” (trasa boczna 2 do Kurdwanowa). Poza mostkiem nad potokiem opuszczamy drogę i wchodzimy na wyraźną ścieżkę. Przy najbliższej grupie zabudowań, stanowiących najdalej na wschód wysuniętą część Swoszowic, kierujemy się w prawo (pd.). Droga wyprowadza nas na otwartą przestrzeń, mija ogródki działkowe i zagłębia się w las.

Wychodzimy na grzbiet wzgórza Złotucha (317 m n.p.m.), po którym biegnie droga ze Swoszowic do Wieliczki (trasa boczna 3 do Wróblowic). Idziemy w lewo (wsch.) do pierwszych zabudowań Rajska, przy których znajduje się skrzyżowanie kilku dróg. Wybieramy tę w lewo, biegnącą ukośnie północnym stokiem wzgórza Rajskie w stronę Kosocic; jest to dawna tzw. droga rokadowa, łącząca po wewnętrznej stronie wzgórz forty poaustriackie, wchodzące w skład III (zewnętrznego) systemu fortyfikacji Krakowa. Wzgórze wznosi się nieorna bezpośrednio nad niziną nadwiślańską progiem ponad 100 m wysokim. Jak na dłoni widoczny jest stąd Kraków: od malowniczego Pasma Sowińca z Bielanami i obu kopcami, po Nową Hutę, Krzemionki Podgórskie, Płaszów i Rybitwy. Od północy horyzont zamyka krawędź Wyżyny Krakowskiej Północnej. Nade wszystko jednak malowniczy jest widok na „białe morza”. Tu dopiero zdajemy sobie w pełni sprawę z tego, jak rozległą przestrzeń one zajmują. Po drugiej stronie drogi znajduje się jeden z największych w okolicach Krakowa fortów poaustriackich. W tym forcie w styczniu 1945 r. Niemcy stawili zacięty opór nacierającym od wschodu wojskom radzieckim.

Drogą forteczną idziemy dość długo do następnego skrzyżowania. Stąd w prawo — obok zabudowań dawnego dworu w Rajsku. Otaczający go park jest bardzo zaniedbany. Szlak łączy się ponownie z drogą Swoszowice – Wieliczka (poaustriacki szaniec ziemny) i opada do Soboniowic. Przy przystanku autobusowym szlak skręca z głównej drogi w prawo (pd.) i przechodzi wśród zabudowań dawnego folwarku, otoczonego parkiem. Za folwarkiem (lamus drewniany) droga biegnie ścieżką wśród pól do doliny potoku Malinówka.