30 cze Brak komentarzy admin Polska , , , ,

W 1975 r. zakończono odbudowę dawnych oficyn dworskich (z XVI i XVII w.), stojących po obu stronach zajazdu i umieszczono w nich część agend dzielnicowego domu kultury. Na tyłach zabudowań rozciąga się zaniedbany park. Pod koniec 1976 r. ukończono również remont budynku głównego (czytelnia, sala koncertowa, itp.) z ładnym układem alei lipowych i grabowych. Poza rzeką, na jej drugim brzegu, w 1972 r. powstał zespół basenów kąpielowych klubu sportowego „Clepardia”, w tym jeden o wymiarach olimpijskich.
Prądnik Biały a Kościuszko. Kiedy Tadeusz Kościuszko został naczelnikiem powstania narodowego i przebywał w marcu 1794r. w Krakowie, jedną z pierwszych jego decyzji było ufortyfikowanie przedpola miasta na wypadek najazdu wrogów. Fortyfikacje ciągnęły się od Czarnej Wsi, wokół Kleparza, w sąsiedztwie Prądnika Białego, przez Wesołą – aż po okolicę dzisiejszego ogrodu botanicznego przy ul. Mikołaja Kopernika. Naczelnik osobiście miał doglądać wstępnych prac, prowadzonych później w ciągu kilku tygodni pod kierunkiem inż. Karola Polewskiego.
Zgodnie z tradycją, w czasie jednego z podobnych objazdów, Kościuszko wraz ze sztabem zatrzymał się w prądnickim dworze. W parku podworskim dziś jeszcze rośnie olbrzymi jawor o obwodzie nieomal 5 m z trzema olbrzymimi konarami, rozwidlającymi się blisko ziemi, pod którym Kościuśzko miał odpoczywać, pod nim przyjmować raporty i wydawać rozkazy. Zwą go odtąd „drzewem” lub „jaworem Kościuszki”. Kiedyś drzewo to posiadało pięć konarów, obecnie jest w stanie obumierania. Niedługo później Kościuszko ponownie zawitał do dworu w Prądniku Białym, wokół którego zgromadzona była armia powstańcza. Stąd też w dniu 1.IV.1794 r. wyruszył pod Racławice, poprzez Mogiłę, Pleszów, Wadów i Luborzycę.

GÓRKA NARODOWA. Na przełomie XIX i XX w. majątek w Górce Narodowej należał do rodziny Buszczyńskich, których zasługą jest wprowadzenie w swych dobrach hodowli buraka cukrowego. Do tych tradycji nawiązuje dziś gospodarząca w dawnym majątku państwowa placówka o nazwie: Krakowska Hodowla Roślin w Polanowicach z siedzibą w Górce Narodowej, która prowadzi stację selekcyjną hodowli nasion buraka cukrowego, przeznaczanego również na eksport, oraz rzepaku tzw. górczańskiego. Budynek dworski, choć posiada ciekawą, „romantyczną” architekturę, nie stanowi większego zabytku. Wieś ta została przyłączona do Krakowa w 1941 r.
WYŻYNA KRAKOWSKA. Przez Wyżynę Krakowską (Płaskowyż Ojcowski) Szlak Kościuszki biegnie tylko na niewielkim odcinku i w pobliżu południowo-wschodniego jej skraju – od Witkowic do Raciborowic.

WITKOWICE. Charakterystyczna dla Witkowic jest dolina potoku Rzyczysko, zwanego też Bibiczanką. Płynie ona wzdłuż wsi bardzo krętym korytem, tworząc głęboki jar, którego wschodnie zbocze jest urwiste, poorane kamieniołomami. Na zboczach doliny obserwować można osady, pochodzące z kilku epok geologicznych, licząc od dołu: wapień jurajski, margle kredowe, iły mioceńskie (trzeciorzęd), całość pokryta jest grubą warstwą lessu. Na wzgórzu, nad najbardziej na północ wysuniętym kamieniołomem, w okresie międzywojennym odkryto dość dużą osadę (ziemianki) neolityczną kultury ceramiki wstęgowej i promienistej (neolit, około 2500 lat p.n.e.), z której uzyskano ponad 1000 sztuk różnych zabytków archeologicznych (ceramika, narzędzia krzemienne, kości zwierząt).
Witkowice stanowiły własność kapituły katedralnej krakowskiej. W 1941 r. włączone zostały do Krakowa.
Na północnym krańcu osiedla, wśród obszernego leśnego parku, wznoszą się zabudowania Dziecięcego Szpitala Okulistycznego. Szpital założony został w 1919 r. przy Uniwersytecie Jagiellońskim, z przeznaczeniem dla dzieci chorych na jaglicę i umieszczono go w drewnianych koszarach poaustriackich. W 1927 r. wskutek wybuchu pobliskiej prochowni baraki uległy zniszczeniu, w wyniku czego władze wojskowe wzniosły nowe budynki. W 1957 r. szpital poszerzył zakres lecznictwa oczu: okulistyka ogólna, reumatologia, zez, jaglica, gruźlica. Szpital znajduje się w trakcie rozbudowy celem umożliwienia leczenia w nim również dorosłych chorych.

Witkowice - Cmentarz wojenny

Witkowice – Cmentarz wojenny

BIBICE. Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z około 1050 r. (mieszkańcy jej oddawali wówczas dziesięcinę kościołowi katedralnemu w Krakowie). Może już wtedy Babice należały do możnego rodu Łabędziów, z którego wywodził się słynny Piotr ze Skrzynna (Dunin). Jego zięciem był Jaksa z Miechowa herbu Gryf (Gryfita), który w 1162 r. ufundował klasztor norbertanów na Zwierzyńcu pod Krakowem i uposażył go m.in. Bibicami. Od czasów Kazimierza Wielkiego jednym z ławników sądu najwyższego prawa niemieckiego w Krakowie był każdorazowy sołtys z Bibic. W 1607 r. Dorota Kątska, ksieni klasztoru zwierzynieckiego, w zabudowaniach dworskich prawdopodobnie umieściła filię Szkoły Nowodworskiego w Krakowie, zwaną „kolonią akademicką”. Poza poniższym dwuwierszem nie ma na to jednak żadnego bezpośredniego dowodu:
„Naprzódem na studia do Bibic wędrował, Uczył tam Gregorias mistrz niepospolity”.
(Jan Łopeski, 1653 r.)